1 x per jaar augustus 25, 2009

1 x per jaar moet ik er blijkbaar aan geloven. 1x per jaar ben ik er van overtuigd dat 7 jaar tevergeefs proberen zwanger worden in 1x opgelost is; Vorig jaar deze tijd was het van dat en nu opnieuw.

Diep vanbinnen dúrf ik te denken dat er een kind groeit in mijn buik. Dat ik dat dúrf te denken is eigenlijk niet te geloven. Wie ben ik om 7 jaar vruchteloze pogingen niet te begrijpen als die niet zo subtiele hint dat ik dat kindjes krijgen misschien maar eens uit mijn hoofd moet proberen te zetten.

Het is zo ontzettend vermoeiend om weer door zo’n hoopvolle periode te gaan, wetende dat het neerkomen redelijk pijnlijk zal zijn. Of nu al pijn te voelen omdat ik het mezelf iedere keer opnieuw weer aandoe om te dúrven hopen.

Ten laatste zondag komt er een einde aan deze frustrerende periode. En we zijn nu nog maar dinsdag. Na vandaag nog maximum 5 dagen van nagelbijten, borsten voelen, tig keren per dag naar het toilet rennen, stiekem dromen, bedenken waar ik al dan niet een zwangerschapstest zal kopen, hoe en wanneer ik het aan “de wereld” ga verkondigen, of het een meisje of een jongen zal zijn, proberen te herinneren hoe mijn lievelingsnamen klonken, de juiste geboortedatum te berekenen, mijn gyne te kiezen, te bedenken of ik al dan niet het er dik ga opleggen zodat ik negen maanden thuis kan blijven (klein anatomisch afwijkingetje dat misschien wel een keer een beetje risicovol zou kunnen zijn), twijfelen bij elk glas wijn (maar het gelukkig toch opdrinken), bloederige nachtmerries krijgen, aan mijn buik voelen, bedenken waar ik met al mijn babyspullen naartoe ben…

Gelukkig ben ik niet al te geobsedeerd.

oud worden augustus 10, 2009

Hier kan ik oud worden, dacht ik toen ik afgelopen zaterdag door het nieuwe huis dwaalde en de vergeten hoekjes van de tuin onderzocht. Het gevoel overviel me, omdat het nieuwe huis vooral iets tijdelijks zou zijn. Maar, misschien ook niet.
We hebben beslist niet te ver vooruit te denken en vooral te genieten van het nieuwe leven dat ons te wachten staat.

Waarom ik me opnieuw verbaasde over de absolute stilte, de hitte vooraan in de tuin en de koele bries achteraan op het terras. Om te beseffen dat we hier prachtige zonsondergangen gaan hebben in het najaar.

En de energie die ik al maanden miste kwam weer te voorschijn. Alsof er een dam stukgeslagen was en die ontzettende ijver weer vrij spel kreeg. Helaas had ik noch verf, noch borstel mee om te beginnen schilderen. En moest ik dus genoegen nemen met rustig genieten van de zon die door de bomen scheen en Zoon die de tuin verkende.

en dan zijn we weg… augustus 3, 2009

een paar posts geleden mijmerde ik over verhuizen. Naar een simpeler leven. Naar een groener leven. Naar een leven waar ik af en toe de klok kan stilzetten en kan genieten van de wind die door de bomen waait, de regen die tegen het raam klettert, het vuur dat knettert in de kachel…

Binnen 5 dagen is het zover. Dan krijgen we de sleutel van wat voor minstens de drie komende jaren onze nieuwe stek zal zijn. Niet in het zwoele, betoverende Afrika. Wel in een prachtige omgeving in het groen. Met velden, bossen en vijvers. Met fruitbomen, moestuin en kippen. Met zelfgemaakte confituur en zelfgebakken brood.

The simple life, volledig in het echt.

Van een tijd die was en de mistige ochtend november 18, 2008

Sommige nummers brengen je zo terug naar een bepaalde periode. Als ik hier nu zit met mijn ipod in mijn oren en luister naar Craig Armstrong en het Main Theme uit Orphans, dan beland ik holderdebolder terug in de periode september oktober 2007. Ik werkte voorhet Filmfestival Gent en de componist die dat jaar op het programma stond was Craig Armstrong. Het was een cliché herfsttijd met zonnige dagen, mistige ochtenden en koele nachten. Het waren de laatste maanden voor ons leven volledig omver gegooid werd door het telefoontje “proficiat, jullie hebben een zoon”. Het was hard werken, vroeg opstaan, laat in bed. En iedere ochtend en avond op de fiets het verzameld werk van Craig. De repetities met het orkest van de Vlaamse Opera…

En nu nog, moet ik maar de beginakkoorden horen en zit ik zo terug op mijn fietsje, turend door de mist, denkend aan de avonturen van de dag voordien en uitkijkend naar wat komen gaat. Dit alles in een sfeer van het einde van een tijdperk en de dauw van een nieuwe ochtend.

Lang leve de risotto oktober 15, 2008

Na alweer een nacht vol wakkere Zoon en een toch redelijk drukke dag op het werk kwam ik gisteren helemaal zotgedraaid thuis. Eigenlijk wou ik alleen nog maar wegkruipen in een warm bad, met de noodzakelijke accessoires als daar zijn een goed glas rode wijn en een prutsromannetje. Maar, huisvrouwgewijs moest er eerst eten op tafel komen.

Vermits ik de bureaustede een half uur te vroeg verlaten had kon ik op een min of meer kuierende manier door de supermarkt racen. Mmmmm bruine champignons, dat vraagt voor risotto. Risotto, dat vraagt voor een lekkere witte wijn.

Thuisgekomen, terwijl de Journalist Zoon ging halen en nog een stop aan de “peeltuin” voorzag, me toch even serieus geïnstalleerd in de keuken, ter vervanging van mijn warm bad. De nodige accessoires waren snel voorzien. Een glas witte wijn en Aretha Franklin op de ipod.

En dan de zalige zen-ervaring van risotto maken

- sjalotje snijden

- lookje snijden

- aanbruinen in boter én olijfolie

- de glanzende, zijdezachte rijstkorrels toevoegen

- een glas witte wijn toevoegen

- en dan langzaamaan, soeplepel per soeplepel de warme kippenbouillon toevoegen

- en roeren

- en roeren

- en roeren

Dit allemaal al nippend van het glas witte wijn en meeneuriënd met Aretha.

Zo is het me toch gelukt om eventjes te genieten van een bijna-bad-ervaring vooraleer Zoon zijn terrible two manieren weer losgelaten werden op mijn keuken en zenuwgestel.

Honkvast oktober 14, 2008

Wanneer weet je dat je op de juiste plaats bent op het juiste moment? Waarmee ik wil zeggen, wanneer stop je met twijfelen of de plaats waar je je nu bevindt, de plaats is waar je het best bent. Wanneer stop je met zoeken naar een betere plaats?

Of aanvaard je gewoon dat er heel veel plaatsen zijn waar je je goed kan voelen en waar je thuis kan zijn? En aanvaard je dan meteen dat alle plaatsen voor- én nadelen hebben…

Op dit eigenste moment wonen Zoon, De Journalist en ikzelf al een aantal jaar in ons eigen, halfverbouwde huis in Groot Gent (of klein Gent, allemaal perceptie). We wonen hier graag. We wonen hier gemakkelijk. We moeten geen dagelijkse grote afstanden afleggen, alles is dichtbij. Dit zijn nog steeds grote voordelen in het leven van een druk gezinnetje, maar de glans van deze voordelen begint langzaam te vervagen.

In het tijdperk voor Zoon waren deze voordelen geweldig. Spontaan naar de film, een etentje, onverwachts bij vrienden op bezoek, op café blijven hangen na het werk… Sinds Zoon ook in ons huisje woont zijn de voordelen minder, maar nog steeds aanwezig: snel van en naar de crèche, op tijd thuis, op tijd aan tafel met het hele gezin de lekkere maaltijd opeten waar mama tijd voor had om klaar te maken. Maar toch…

Waar we vroeger nooit last van hadden was het gebrek aan een tuin. We hadden vrienden met tuinen, Gent is groen genoeg, er zijn zaaaalige plekjes onder bomen, torens, aan het water waar het heerlijk zitten is met een boekje en een fles witte wijn, en dus niet met een tweejarige Zoon.

Dit alles heeft al gevolg dat we van zodra de zon begint te schijnen tot nu toch al ver in het najaar geen enkel weekend thuis zijn. Naar de zee, naar het bos, naar vrienden in het groen …

En ondertussen worden de spinnenwebben in ons huisje langer, breder en veelvuldiger. Ons terras staat er maar triestig bij en de keren dat we gezellig buiten gezeten hebben zijn op 1 hand te tellen (vermits Zoon vindt dat ons terras niet hetzelfde is als ‘buiten pelen).

Nu liggen volgende opties open: we verhuren ons huis en huren onszelf een stulpje in het groen. Drastischer zou zijn, we verkopen ons huis en kopen een stulpje in het groen.

En daar zit het hem he… want ik weet dat de voordelen van de stad weer zullen glanzen eens Zoon wat ouder is. Maar ik zie ook zijn ogen glanzen als we weer eens naar het bos gaan of hij de tuin op stelten kan zetten samen met zijn vriendjes en vriendinnetjes….

Moeilijk, moeilijk, moeilijk…..

Peuterpubertijd september 30, 2008

De Zoon zit volop in zijn peuterpubertijd. Mijn meest gebruikte gezichtsuitdrukking voor het moment is het rologen. Het zou waarschijnlijk ook de zijne zijn, mocht hij het concept rologen al onder de knie hebben.

Alles, maar dan ook alles moet op zijn manier. En liefst van al doet hij het allemaal alleen. Ikke alleen doen. Ikke alleen doen… De hele dag lang.

Het enige wat hij niet alleen doet is slapen.

Na een korte onderbreking in de eeuwige hel van slapeloze nachten heeft De Zoon besloten dat hij enkel nog zal slapen in het gezelschap van De Journalist. En dat terwijl de Journalist en ikzelf eindelijk kunnen genieten van onze nieuwe matras, nieuwe lattenbodems en door het feit dat ik niet kan schatten ook nieuwe bed (140 cm of 160 cm, een wereld van verschil).

Dus vanaf een uur of 1 ’s nachts komt een kleine dreumes onze kamer binnengemarcheerd, eist dat papa meekomt en ineens heb ik het bed voor me alleen. Om tussen 5u en 6u weer wakker gemaakt te worden door mijn twee mannen die te weinig plaats hebben in het eenpersoonsbed van De Zoon. Waarom 2 paar koude voeten onder mijn warme dekbed komen gekropen en ik voor het resterende uurtje mag luisteren naar verhaaltjes van De Zoon, die eigenlijk al helemaal klaar is voor een nieuwe dag. Waarop hij het weer allemaal alleen zal doen.

Net niet september 30, 2008

Nee, vorige post mag u dus volledig als onbestaand beschouwen. Het pad naar adoptie is weer volledig open. De onverwachte zwangerschap zal geen roet in het eten gooien. Oef zeg.

13 oktober mogen De Journalist en ik weer eens voor de jeugdrechter gaan uitleggen dat we een nieuwe adoptieprocedure willen starten.

Ik moet het ergens kwijt augustus 5, 2008

en vermits deze blog niet gekend is bij jan en alleman en de weinige lezers waarschijnlijk al lang opgegeven hebben om naar nieuwe berichten te komen kijken zet ik het hier. Ik moet het neerschrijven, op papier zetten, aan IEMAND vertellen….

Al is het alleen maar omdat ik nadien kan zeggen dat het neerschrijven het onwaar gemaakt heeft. Want zo werkt het. Stoef op een forum dat je kind doorslaapt en garantie doet hij de komende drie nachten geen oog toe. Dat is de wet van de forumelite. Zo gaat dat…

Zo werkt het dus ook als je ergens laat weten dat je denkt, vermoed, vreest, er niet aan durft denken maar, hoopt, dat je misschien wel eens, heel erg misschien …. zwanger zou kunnen zijn.

Voila, oef … ik heb het gezegd, het is er uit. Gedaan met de stress.

Wat hier aan voorafging

- een vakantie met veel tijd om … you know what I mean

- bloedverlies op het einde van de vakantie. Tiens ik wist niet dat ik al ongesteld moest worden, dacht ik

- opnieuw aan het werk

- agendaatje bijwerken

- ineens bedenken dat die regels toch echt wel niet doorkomen

- agendaatje met een ander oog bekijken

- zien dat ik eigenlijk nog lang niet ongesteld moet zijn

- beseffen dat de vakantie midden in mijn vruchtbaarste periode viel

- ineens de hele dag het woord innestelingsbloeding door je kop horen razen, in je oren voelen fluisteren

Wat hier op volgt

- honderdduizend bezoekjes aan het toilet

- verschillende pogingen om te googlen op innestelingsbloeding kunnen tegenhouden

- drie berichten beginnen op mijn madammenforum, maar me kunnen inhouden om ze te publiceren

Maar, nu is het gedaan, de aap is uit de mouw, ik heb het gezegd, de vloek kan uitgesproken worden.

Binnen de 24 uur verwacht ik een duidelijk teken dat ik NIET, NIET zeg ik u, zwanger ben. Een uitgesproken bloederige menstruatie bijvoorbeeld…(veel te vroeg, maar dat kan, DAT KAN ZEG IK U). Aan een andere optie durf ik niet te denken (doe ik niet, echt niet, ik zweer het u …. uitgerekende datum vraagt u mij….nee hoor, weet ik echt niet). De stress mannekes, de stress….

Ik ga mezelf nog even visualiseren met een zwangerschapstest, een bolle buik en mini kleertjes die door mijn handen gaan. Dat moet echt genoeg zijn om de wet van het neerschrijven van vermoedens van levensveranderende situaties in werking te doen treden.

hehe

Spookstemmen juni 5, 2008

Spoken zitten er in ons huis. Alleen weet ik wel beter dan dat. Het zijn geen spoken. Het zijn spookstemmen. Nu Zoon eindelijk het merendeel van de nachten doorslaapt begin ik rond een uur of 4 spookstemmen te horen. Ik schiet wakker en denk dat ik Zoon hoor. Hij weent tegenwoordig niet meer, maar zeurt en een stevig eindje op los als hij ’s nachts wakker wordt. Wanneer ik dan even in zijn kamer ga kijken blijkt hij diep in slaap te zijn.

Om na een half uur weer wakker te schieten. OK, deze keer wacht ik even af. Ik spits mijn oren en hoor toch duidelijk “mama, mamaaaa,mamaaaaa…”. Dus, terug uit bed en even gaan kijken. Zoon ligt nog steeds heel diep en rustig te slapen.

Een half uur later weer

En nadien terug

En nog een keer

Zo passeren de uren tussen 4 en 6 en wordt ik meer en meer gefrustreerd omdat ik eigenlijk wel moe ben en best deugd ga hebben van een aantal uur ongebroken doorslapen.

Vanmorgen heb ik ontdekt waar de spookstemmen vandaan komen. Het zijn gene klopgeesten die we meebrachten uit Afrika, het zijn geen muizen die in onze muren zitten, het zijn geen raven die onze schouw als onderdak gekozen hebben.

Het zijn die godverdomse duiven die van zodra het even een beetje licht begint te worden beginnen te koeren (zo noemen ze dat toch?). En blijkbaar koeren de duiven in onze straat als volgt “mama, mamaaaaa, mamaaaaa, mama, mamaaaa, mamaaaa, mama”.

Iemand een goed duivenrecept?